23-07-2020

Suikertaks

Over de machten en krachten die bepalen wat er op ons bord komt…  

Jongeren
‘Een peiling onder jongeren presenteert: twee derde is voor een frisdranktaks. Ze vinden het een goede manier om overgewicht tegen te gaan en de zorgkosten in de hand te houden.’
 


De grootste partij in de peilingen
‘Vet en suiker zijn niet goed,’ stelt de VVD op haar standpuntenpagina. ‘Wij steunen dus initiatieven van ondernemers om minder vet en suiker in producten op te nemen. Maar ook hier betuttelen wij niet: wij zijn dus tegen belastingen op suiker en vet.’
 
Suiker is verslavender dan cocaïne. Zoetigheid oefent een primitieve kracht uit op zoogdieren. Velen onder ons kunnen moeilijk de drang weerstaan. Niet alleen suiker past in een gezond voedingspatroon, ook zout en alcohol hebben gunstige effecten, zolang je er zeer zuinig mee omspringt
 
Trend overgewicht
In 1990 had één op de drie volwassen Nederlanders matig of ernstig overgewicht. Sindsdien is het aantal Nederlanders met overgewicht sterk gestegen tot de helft van alle volwassenen in 2018. Deze stijging in overgewicht is significant voor zowel mannen, vrouwen als de totale groep. Het percentage mannen met overgewicht is sneller toegenomen dan het percentage vrouwen met overgewicht. De cijfers zijn gebaseerd op zelfrapportage van lengte en gewicht.
 
Bijzonder hoe de politiek omspringt met de drug suiker. Schijnbaar kunnen we het niet zelf en hebben we een ‘taks’ nodig die ze tegenhouden. 

Lees het artikel van Follow The Money
https://www.ftm.nl/artikelen/paul-blokhuis-frisdranktaks-mislukt?share=VKvcry1SDBk9aqJGu3LnqRpqHU2JmQkpslNewVQvMxwmb66BDxrDKBE5sQ%3D%3D&utm_campaign=Eric-Smit

06-12-2019

Werkstress bestaat niet!

Ik schreef dit artikel in de Week van de Werkstress, een thema dat mij erg interesseert. Samen met een oud-collega gaf ik een tijd lang presentaties met als titel ‘Werkstress bestaat niet’. Vanuit de overtuiging dat werkstress een construct is dat we zelf creëren. 



Nagenoeg iedereen die start in een nieuwe baan, komt binnen zonder enige vorm van werkdruk, laat staan stress. Des te opmerkelijker dat er vandaag de dag 1,3 miljoen mensen last hebben van burn-outklachten als gevolg van werkstress en dat werkstress genoteerd staat als de oorzaak van een derde van het verzuim. Ergens gaat er dus iets mis. En dat heeft los van het persoonlijke leed een flinke economische impact: TNO berekende dat verzuim door werkstress 8.100 euro per medewerker per jaar kost. 

Werkdruk is prima, zolang die maar behapbaar blijft. Veel mensen hebben zelfs een beetje werkdruk nodig: het wakkert de creativiteit aan en stuwt de productiviteit. Loopt de druk te hoog op, dan kan die omslaan in stress en dat is minder prettig. De vraag is nu: hoe krijg je het ‘te druk’? 

Mensen gaan werkstress voelen zodra de drie hulpbronnen in de organisatie niet op orde zijn: competentie, autonomie en verbondenheid. Als jij als werknemer het gevoel hebt dat je goed bent toegerust voor je taken, dat je voldoende ruimte hebt om zelf beslissingen te nemen en steun ervaart van je collega’s en leidinggevende, zal je niet snel stress ervaren. Maar valt een van de hulpbronnen weg, dan neemt het risico op werkstress hard toe.

In het deze week verschenen persbericht van brancheorganisatie OVAL staat dat 44% van de werknemers een lage autonomie ervaart en dat 38% de taakeisen hoog vindt. Waar dit speelt, wordt dus werkstress gecreëerd. Dat kan zijn doordat het management geen ruimte en steun biedt, maar bijvoorbeeld ook doordat werknemers taken hebben die ze niet aankunnen of zonder heldere instructies aan het werk gezet zijn - en zich dus niet competent voelen.

Werkstress is op te lossen door kritisch te kijken naar de eigen organisatie en bemensing, en te focussen op de duurzame ontwikkeling van mens & organisatie. Door de benodigde hulpbronnen beschikbaar te stellen. Zo geef je werknemers duurzaam perspectief en reduceer je werkstress, en daarmee verzuim. 

Hieraan concreet ‘smart’ invulling geven vraagt om serieuze aandacht en inspanning. Dat loont: door je bedrijf zodanig te organiseren dat je werknemers autonomie, verbondenheid en competentie ervaren, draag je bij aan duurzame inzetbaarheid. Dan geef je ze werkplezier of zo je wilt werkgeluk in plaats van werkstress.

Wil je eens sparren over stappen die je in die richting kan zetten of kan je wel wat ondersteuning gebruiken bij het vullen en aanboren van de hulpbronnen in je organisatie? Dan hoor ik graag van je.

06-12-2019

De wachtgeld leraar

Ik verbaas me als ik types als Lodewijk Ascher op de barricade zie staan voor minder werkdruk en meer loon. Een paar euro’s extra verandert de motivatie en werkdruk niet voor de gemiddelde werknemer in Nederland. Meer leerkrachten en een degelijke organisatie des te meer. 

Mijn buurvrouw wist me te vertellen dat ze met pensioen gaat op haar 58ste. Ze was benaderd door de stichting van de basisschool waar ze werkt. Die heeft haar geïnformeerd dat het straks niet meer mogelijk is om vroegtijdig eruit te gaan ‘op wachtgeld’ (aanvulling van het participatiefonds op de ww uitkering).  



Enigszins verbaasd vroeg ik haar of ze haar baan niet meer leuk vindt? Dat was het probleem niet, maar ze kreeg nu een mooie gelegenheid om te stoppen. De stichting had meerdere leerkrachten gevraagd: er gaan nog ruim 10 personen uit. 

En de demonstraties en het gebrek aan leerkrachten? Dat klopte wel, ze had het ook zwaar. Ze had soms zelfs geen tijd om brood te eten. En…. ze wist niet of het over een aantal jaren nog leuk vindt. Ze neemt het zekere voor het onzekere. Een nieuwe fase en fijn dat ze tot aan de pensioendatum de aanvulling krijgt. Als de pensioendatum opschuift wordt dit aangevuld door het participatiefonds. 

Meer dan 8.800 leraren, schoolleiders en onderwijsassistenten zitten inmiddels zo thuis las ik in 
Het Financiële Dagblad. Ondanks schreeuwende tekorten een uitkering. Werklozen van 55 jaar en ouder met recht op een uitkering tot aan de AOW-leeftijd. Hiervan stond 65% voor de klas. Ontslag als vorm van vroegpensioen.  

Gezondheid is ontslagreden nummer één. Stress en burn-out: klachten die in het onderwijs veel vaker voorkomen dan in andere sectoren. Andere redenen zijn onvoldoende functioneren, een arbeidsconflict, boventalligheid en het aflopen van een tijdelijk contract. Is dat wel echt zo?

Regioplan: “Een significant deel van de WW’ers heeft zich afgekeerd van het primair onderwijs vanwege de extra taken en grote werkdruk, zoals administratie persoonlijke leerplannen, passend onderwijs en dergelijke. Zij noemen dit zelf de voornaamste drempel bij terugkeer naar werk”. 

Ze hebben nog steeds passie voor het vak. Ook willen ze graag aan het werk om meer persoonlijke voldoening te vinden. Invalwerk is een mogelijke oplossing voor terugkeer naar werk las ik. Verlaging van de ervaren werkdruk en administratie, ICT e.d. worden zo omzeild. Een mooie opzet om te re-integreren in het primair onderwijs.

Maar zullen deze mensen hun vroegpensioen door ontslag inruilen voor invalwerk? Lodewijk en collega’s kunnen beter structureel stilstaan bij de organisatie van werk in het onderwijs en de wetgeving die zoiets mogelijk maakt.  


06-12-2019

Grootste Kennisfestival (van Noord) Nederland

Op 26 september mocht ik een presentatie geven over 'De Toekomst van Werk'. Samen met grote auteurs mocht ik tijdens Het Grootste Kennisfestival van Noord Nederland het podium op en me uitleven. Van de 7 sprekers op 'ons' podium is er een essay bundel gemaakt met de titel 'De toekomst begint nu'. Dat is verkrijgbaar op managemenboek.nl. Ik heb ontzettend van genoten en mag op 11 juni 2020 weer op het Grootste Kennisfestival, ditmaal in Deventer.

 

06-12-2018

Sociaal basisstelsel ja, maar iedereen doet mee

In ons luxe, op dit moment koude, kikkerlandje hebben we enige uitdagingen te overwinnen als het gaat om de sociale zekerheid. Niet alleen neemt Werkend Nederland al jaren in omvang toe doordat steeds meer mensen participeren, ook groeit het aantal mensen dat gebruikmaakt van sociale voorzieningen zoals uitkeringen.



Over de pensioenen is veel te doen. Nu mensen steeds ouder worden, mogen we ook steeds langer doorwerken. Maar zijn we nu wel zuinig genoeg op onszelf en sluit langer doorwerken wel aan bij onze verwachtingen? Voor de meisjes die nu geboren worden, zal dat zeker normaal zijn. De helft wordt per slot van rekening 100. Gemiddeld gaan we met 63 met pensioen: een luxe die we ons veroorloven door afgeloste woningen, vroegpensioenen e.d. Die luxe van het eerder stoppen heeft de jongere garde niet, maar dringt dat wel goed tot iedereen door? Hoe overbruggen de komende generaties het (financiële) gat tussen het niet meer kunnen en het moeten werken tot …?  
We hebben een goed leven, we nemen het ervan. Ruwweg de helft van Nederland is te dik en een fors deel zit er niet ver vanaf. We willen niet betutteld worden door het Preventieakkoord, maar met onze levensstijl moeten we niet zeuren als we een duw in de goede richting krijgen. Schijnbaar is de gemiddelde discipline om gezond te leven te laag. We betalen er nog niet voor, dat moet anders.  

De (ziekte)kosten van de zorg nemen, mede door onze levensstijl, steeds verder toe. Het is zo langzamerhand wel voor te stellen dat als je niet aan de norm voldoet voor gezond leven, je gewoon extra premie betaalt. En als je een luxere variant van zorg wenst ook. De natura- en restitutiepolissen brachten al een scheiding en die polissen kunnen en zullen steeds verdergaand modulair opgebouwd worden. Rook je? Extra betalen. Te dik zonder medische oorzaak? Premie omhoog.  Om de basisverzekering nog enigszins betaalbaar te houden, moeten we de kosten voor de zorg fors reduceren door de zorg efficiënt te laten werken en te stoppen met ziekte als verdienmodel. Dan kost het vast de helft. Maar … als gezegd: hoe ongezonder de leefstijl, des te meer premie. Er is een keuze.  

Al jaren zien we een toename van het aantal zelfstandigen zonder personeel, de zzp’ers. Als rasechte ondernemers werkend voor eigen risico en rekening bepalen ze ook of ze wel of geen arbeidsongeschiktheidsverzekering (AOV) nemen. Op de radio galmde het dat 70 procent geen AOV heeft en bij uitval ze toch weer drukken op ons sociale stelsel. De forse premies van een AOV zijn voor velen te hoog. Dit verklaart het succes van de relatief onbekende broodfondsen die de grote verzekeraars het nakijken geven.  

Elke werkende medelander heeft inmiddels iemand (ten dele) in zijn rugzak. Het aantal mensen dat plaatsneemt in die rugzak neemt toe. Meer mensen vallen langdurig uit en daarnaast mislukt de immigratie volledig. Las ik nu goed dat bijna 70 procent van de nieuwe medelanders van de laatste 10 jaar op den duur in een uitkeringssituatie terechtkomt? Met voor velen meer geld dan ze ooit hebben gehad, maar het is waarschijnlijk niet op de plek in de maatschappij die ze hadden voorzien of waarop ze hoopten toen ze hier kwamen. Onze rugzak wordt er niet kleiner op. Het wordt bovendien tijd dat we structureel tegenprestaties gaan vragen op het gebied van betekenisvolle participatie van deze ‘rugzakkers.’  

We zullen allemaal bij moeten dragen aan het sociale stelsel om het toekomstbestendig in te richten. De basisverzekeringzorg die voor alle Nederlanders geldt, breiden we uit met een module basisarbeidsongeschiktheidsverzekering voor alle werkende Nederlanders (loondienst en zelfstandig) en ook met een basismodule ouderdomspensioen. Elke basis(module) is uit te breiden met opties voor specifieke dekking en/of aanvullende luxe varianten als zgn. ‘red carpet treatments’.  

Boven op dit sociale basisstelsel waar iedereen aan meedoet komen dan voor de mensen in loondienst de verschillende inkomstenbelastingschalen. En aangezien werken loont, is de uitkering erg mager, aangezien we gestopt zijn met alle subsidies die alleen maar geld en tijd kosten.  

Iedereen doet mee.

20-09-2018

Doen wat je leuk vind!

De politie gaat de straat op, niet om boeven te vangen, maar om de inkomsten en werkdruk onder de aandacht te brengen. Kamerleden roepen mee. Ook leraren gaan de straat op om te protesteren tegen de inkomsten en de werkdruk. Ook hier roepen kamerleden mee.

Wetende dat werkstress niet bestaat, maar dat je het wel kunt creëren vraag ik me af wat hier nu echt aan de hand is. Als we kijken naar het verzuim bij de giga werkgever Politie en ook binnen de scholen dan krijg je toch de rillingen. Verzuimpercentages van boven de 10% en bij de scholen het hoogste burn-out-percentage van alle branches!



Het landelijk gemiddelde verzuim ligt iets boven de 4%: hiervan is minder dan de helft medisch van aard. Met 10% verzuim heb je dus vooral een niet medisch probleem: je hebt werkstress gecreëerd. Iets wat je hebt gecreëerd kun je oplossen. Als je het oplost en daarmee het verzuim normaliseert is dan de werkstress niet gereduceerd? Zou daar je focus niet moeten liggen?

Politiek speelt er ook voldoende. DENK wil o.a. de steeds duurder wordende zorgpremies afschaffen en alles kosteloos aanbieden. Is iets wat gratis is wel waarde? Is er niet juist een drempel nodig om de uitnutting te temperen?

Die dure premies komen van de verzekeraars: de wereld van dikke leasebakken en mooie panden. Hoeveel optimalisatie is daar nog te behalen? Daar zit vast ruimte. Ik vraag me altijd waarom die bedrijven zoveel adverteren. Dat kost kapitalen. Ik wil graag maatwerk: waarom betaal ik voor al die ongezond levende mensen?

Rutte wil er niet aan, maar ik en met mij vele anderen zijn vast voor. Als iemand nu ziek wordt, betaald de werkgever altijd 100%. Dit ongeacht of het zakelijk of privé aard is.  In Frankrijk doen ze dat anders. Daar wordt je geacht je te verzekeren tegen verzuim om privé redenen. Je krijgt ook iets meer netto loon. Als je daar vaak een beroep op doet, dan betaal je meer premie. Het zal je bewegen om na te denken over je leefstijl.

Concluderend lijkt de goed om werkstress aan te pakken bij politie en op scholen. Daarnaast zou een ander stelsel de eigen verantwoordelijkheid van medewerkers recht doen. Zou het gaan gebeuren? Ik reken erop, maar ga er in ieder geval niet op wachten. Volgens mij gaat het in de basis om doen wat je leuk vind. Confucius zei het al: ‘als je werk doet wat je leuk vindt, hoef je nooit meer te werken’.

16-11-2017

'Onze' kledingindustrie

Dat veel kleding door onderbetaalde arbeiders in lage lonen-landen wordt gemaakt is bekend. De prijs zegt niet alles: ook duurdere merken doen dit soms. Hoe kun je eigenlijk weten waar je kleding vandaan komt?
Bijzonder dat er een oplossing voorhanden is maar de politicy niet doorpakken. Werkt de lobby van de industrie dan zo hard? Ik zie de rijen voor de #Primark nog niet zomaar stoppen als we mensen wijzen op hun eigen verantwoordelijkheid door niet langer te kopen bij dit soort winkels die bijvoorbeeld kinderarbeid niet uitsluiten.



15-08-2017

Crossende oudjes

Rustig wachtend voor het stoplicht zie ik hoe een ouder iemand met verbeten gezicht vol gas op zijn elektrische fiets probeert het groene licht te halen. Met 28 kilometer per uur vliegt hij over het kruispunt en gooit op het allerlaatst zijn heupen naar links om de 90 graden bocht te halen om vervolgens triomfantelijk te grijnzen. Zijn vrouw vloekend en tierend achter hem aan fietsend en hem laten wetend dat zij bijna uit de bocht vloog, doordat ze op de stoeprand van het fietspad knalde. Ik sloeg dat gade.

Elektrische fietsen worden op dit moment aan de lopende band verkocht. ‘Onze’ eigen Leontien van Moorsel prijkt fier op de site (en televisie) voor een fietsenmerk waar ze bij de Zuiderburen bier van hebben. Zou het onderschrift ‘Olympisch kampioene wielrennen’ betekenen dat je wel echt moet kunnen fietsen voordat je op een elektrische fiets mag? 25 gaan ze vertelde de vertegenwoordigster mij aan de telefoon toen ik belde. 28 ging ie vanmorgen toen ik met de buurman meefietste. 

Ondanks dat er nog geen geaccepteerde theorie over veroudering is, weten we dat pakweg rond ons vijftigste levensjaar de aftakeling van ons lichaam inzet. Wezenlijk belangrijk in deze is het verschil in levensstijl de jaren ervoor.

Die is van grote invloed op de mate van aftakeling. Uit onderzoek weten we dat veroudering tot het 85ste levensjaar voor 80% wordt bepaald door levensstijl en 20% door genen. Dus je hebt voor 80% invloed op het feit of en hoe je gezond oud(er) wordt. Leefstijl die veroudering kan vertragen en ook zeker invloed heeft op de reactiesnelheid van de hersenen.

Met een fors BMI in Nederland weten we ook dat niet iedereen die levensstijl even belangrijk vindt. Dit zal betekenen dat we niet gezonder oud(er) worden. In Duitsland is het gewoon dat men een fietshelm draagt. In Nederland mag iedereen zonder problemen op een fiets die 28 kilometer per uur kan. Zonder helm, maar ook zonder toetsing of ze die snelheid geestelijk en fysiek wel aankunnen. Wel of geen rijbewijs?

Als midden veertiger beweeg ik me ook frequent over de weg. Meestal met de benenwagen, soms op een niet elektrische fiets. Ik loop links op het fietspad om goed zichtbaar te zijn voor tegemoet komend verkeer. Dinsdag liep ik mijn wekelijkse rondje, links op het fietspad. Uit de weg van links kwam een heer op een elektrische fiets erg hard door de bocht. Daar liep ik. De reactie die daarop volgde toen hij zich in het gras had genesteld was verre van voorbeeldig. Dat hij zo eenvoudig de controle over zijn fiets verloor verbaasde mij niet. Wel dat hij geen (hoofd)letsel had.

Laten we, los van die helm, in ieder geval iets verzinnen voor die crossende oudjes en ze beschermen. Bijvoorbeeld fietsexamen of alleen vol gas buiten de bebouwde kom?  

25-07-2017

Mentale weerbaarheid

Er is een grens aan ieders mentale vermogen: het vermogen om te kunnen blijven presteren onder grote druk. Daar wordt relatief weinig rekening mee gehouden. Werkomgevingen wijzigen met de jaren. Werkgevers en werknemers moeten meebewegen met verandering, dat vraagt om flexibiliteit en inzicht bij beide partijen. Voor een bedrijf loont het om te investeren in de mensen die er werken, te investeren in hun vitaliteit.



Wettelijk gezien moeten werkgevers een periodiek medisch onderzoek aanbieden aan werknemers. Dat gebeurt veel te weinig. Een gemiste kans! Werkgevers krijgen inzage in de vitaliteit van hun werknemers. Werknemers mogen meedoen, maar hoeven niet. Meedoen brengt anoniem in kaart hoe de werknemers er fysiek en mentaal voor staan. Wat ons betreft hebben werknemers de   verantwoordelijkheid om dat te weten en dus deel te nemen.

In de topsport zie je dat mentale coaches hun intrede doen en het verschil maken. Zakelijk zie je het nauwelijks dat preventief psychologen worden ingezet. Werken is toch ook topsport? De mentale motor heeft meer aandacht nodig in deze tijd van verandering. Alles moet sneller, alles moet beter. Je krijgt zoveel signalen en prikkels de hele dag door. Dan kan er ergens op zeker moment kortsluiting ontstaan. Fysieke oorzaken krijgen we steeds beter onder controle, maar in mentale uitdagingen investeren we niet.

Het is veelzeggend dat inmiddels meer dan 40% van alle ziekmeldingen een psychische oorzaak heeft. Over een paar jaar is dat méér de helft is de verwachting. Dat komt o.a. doordat we met steeds minder mensen steeds meer werk verzetten. Er wordt steeds meer verwacht van mensen - dat mag, hoor, als je het maar goed kunt managen. Maar dat gebeurt lang niet altijd. Een beetje werkdruk kan helpen om productief te zijn, maar in een team zijn niet alle teamleden hetzelfde.  

Als arbodienst kunnen wij helpen, maar als wij iets horen is het vaak al te laat. Met aandacht voor de mentale kwestie moet je op tijd zijn. Eigen verantwoordelijkheid hierin nemen als werknemer is heel belangrijk. Je kunt niet zomaar thuis gaan zitten. Wij kunnen voor een werknemer dingen op het werk bespreekbaar maken. Een goed gesprek met je leidinggevende kan al heel helpend zijn. Het gaat om belasting en belastbaarheid, als die uit balans zijn ontstaat er stress. Als je er echt niet meer werk en spanning bij kunt hebben, dan heb je dat te accepteren. Als werkgever en werknemer. En anders is het simpel: of het werk verandert of de werkomgeving.

21-11-2016

Rug recht houden!

Meneer Asscher, 

“De kunst in een democratie is om vanuit de meerderheid soms rekening te houden met een minderheid”.
Dát zei u bij
DWDD om te verklaren waarom u zo dolblij bent dat de Zwarte Pieten in de stad die zichzelf ziet als het epicentrum van de wereld, Amsterdam, geen Zwarte Pieten meer mogen zijn.



Vooropgesteld: ik ben al een paar jaar vóór de veegpiet. Vanwege het sprookjesverhaal over de schoorsteen. De veegpiet, da’s voor mij ome Bert die dusdanig veel zwarte vegen op zijn gezicht krijgt dat neefje Wieger en nichtje Roos in hem niet ome Bert herkennen.

Maar ik bestrijd die argumentatie van u.

In een democratie moet je vanuit de meerderheid de mening van de minderheid respecteren, zeker. Maar je moet vervolgens wel je rug recht houden. 
En ik durf nog een stapje verder te gaan: als die minderheid bestaat uit een clubje agressieve schreeuwers dat geen enkel respect kan opbrengen voor de meerderheid (en deze zelfs beschuldigt van misdrijven, zoals racisme), moet je die minderheid lekker in haar sop gaar laten koken.

Als we allemaal uw ruggengraat zouden hebben, meneer Asscher, en zouden buigen voor extremisten, dan zou Nederland er heel anders uit gaan zien.

 Dan wordt het homohuwelijk weer verboden.

Dan gebeurt abortus weer met een breinaald.

Dan verdwijnt de monarchie.

Dan moeten de winkels dicht op zondag.

Dan wordt het eten van vlees verboden.

Dan kappen we met dat vrouwenkiesrecht.

Dan moeten vrouwen kleding gaan dragen die hun hele lichaam bedekt.

Dan voeren we de sharia in.

Dan gaan alle joden weer op de trein.

Dan…

Enfin, u snapt mijn punt.

In een democratie voorkom je dat kleine groepjes met een verborgen agenda (in dit geval uiteindelijk: herstelbetalingen voor de slavernij) hun zin krijgen. In een bananenrepubliek buig je voor ze.

http://www.briefjevanjan.nl/aan-lodewijk-de-glibberaal/

30-05-2016

Hoe sexy ben jij?

Vorige week zag ik een plaatje voorbijkomen op social media. Een tweeluik. In het eerste beeld uit 1987 een superslanke en fitte werknemer, zittend achter een oldskool computer met zo’n mega beeldscherm. Daarnaast zag je diezelfde werknemer begin dit jaar: een grote, pafferige ongezonde kerel van begin 50 met een kleine, ultradunne laptop. De verhoudingen waren anders na een kleine dertig jaar. Dat contrast blijft mij door de kop spoken.



Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat werknemers zelf verantwoordelijk zijn voor hun eigen fitheid. Natuurlijk moeten ze er ook voor zorgen dat ze gemotiveerd zijn en bijblijven: ze zijn zelf verantwoordelijk voor hun eigen inzetbaarheid en productiviteit. Natuurlijk is een werkgever verantwoordelijk om hen daarin te faciliteren, om de randvoorwaarden te scheppen om op een verantwoorde en plezierige manier te kunnen werken.

Die man op het tweeluik had er na een kleine dertig jaar heel wat fitter bij kunnen zitten. Het beeld staat haaks op wat werkgevers van hun werknemers verwachten. Namelijk, dat ze gezond, flexibel en productief zijn gedurende hun hele dienstverband. Werknemers verwachten in diezelfde periode een leuke en uitdagende werkomgeving met een uitgebalanceerd werkaanbod.

Die werkomgeving wijzigt met de jare
n, net als de manier waarop we daarnaar kijken. Werknemers hechten meer waarde dan voorheen aan flexibiliteit van werktijden en werklocatie. Ze willen ruimte krijgen om zichzelf te ontwikkelen.

Als werknemer kun je echter niet achterover leunen en afwachten. Je zult moeten meebewegen binnen de zich veranderende (werk)omgeving. Dit vraagt om scholing, maar ook om flexibiliteit en inzicht. Wat doe jij er concreet aan om aantrekkelijk te blijven voor je (toekomstige) werkgever? Welke inspanningen verricht jij om ‘sexy’ te blijven op de arbeidsmarkt?

Rond de 15e van elke maand publiceren wij op onze website één aflevering van een serie van tien tips om aantrekkelijk te blijven als werknemer. Elke tip is een beknopte whitepaper op zich, boordevol concrete aanbevelingen. De eerste vier kun je op de site al downloaden. Op 15 juni plaatsen we nummer vijf:
 

            Tip 1 - Werk aan werkgeluk
            Tip 2 - Lever toegevoegde waarde
            Tip 3 - Ontwikkel je competenties
            Tip 4 - Wees flexibel

Neem je verantwoordelijkheid en blijf aantrekkelijk als werknemer. Doe je voordeel met onze tips! Wil je geen tip missen, schrijf je dan in op onze nieuwsbrief op www.mkbasics.nl.

24-09-2015

Verzuimpolis

De meeste mannen komen in het weekend bij de sportvereniging. Soms om zelf te spelen, maar meestal om hun kroost te zien presteren op het gras van de lokale voetbal-, hockey- of andere sportvelden.

Ook ’s ochtends langs de velden is het ‘zien en gezien worden’ voor de dames. Waar manlief in het weekend veelal volstaat met de sweater, paradeert vrouwlief in haar beste outfit langs de sportvelden. Louter ‘s ochtends als haar kroost speelt. Het gezellige gebral van de heren in de middag maakt ze niet mee.



Op de sportvereniging spreken ook de plaatselijke businessclubleden elkaar. Zakelijk is het devies ‘geven en nemen’. Ook inzake verzekeringen tiert de handel welig. En dan hebben we het niet over een clubpolis die de werkgever verzekert tegen diens sportblessures van werknemer zoals in België kan. Nee, we hebben het over o.a. de verzuimverzekering.

En dat stoort mij. Om maar ‘verzekerd’ te zijn sluiten ondernemers verzekeringen af. Vaak op basis van laagste mogelijke kosten. Over het algemeen is er geen adequate inschatting van risico’s, maar wordt er gewoon verzekerd. Zo ook m.b.t. de verzuimverzekering. Zo’n 67% van Nederland heeft een verzuimverzekering, maar in de praktijk weten maar bar weinig ondernemers wat ze nu echt verzekerd hebben. Ze zijn verzekerd, maar pas als er iets gebeurt beseft men wat er is ‘gekocht’ is.

Een mooi voorbeeld is mijn vriend Richard. Richard is actief bij de lokale FC. Hij is verzekerd bij zijn buurman voor verzuim. Zijn beste verkoper viel recent uit met rugklachten. Als dat langer zou duren zou dat een fikse aderlating zijn. Richard wou graag even persoonlijk sparren met iemand. De arbodienst zat in de verzuimverzekering inbegrepen. 

De ‘inbegrepen’ partij bestond uit telefonische dienstverlening. Het kon prima op afstand.
Richard had geen idee wat hij nu had ingekocht en wie wanneer wat moest doen. Toen hem dat werd uitgelegd en ook de kosten inzichtelijk werden vroeg hij mij om mee te kijken. Zijn visie op gezonde medewerkers sloot duidelijk niet aan bij de dienstverlening.

Het besefte dat hij eerst naar zijn risico’s moest kijken en dan pas moest kijken wat en waar de niet acceptabele risico’s te verzekeren. Passend bij zijn kijk op gezondheid. Samen namen we zijn visie en risico’s door en zochten daarna een verzekering (i.o.m. zijn tussenpersoon) die passend was bij deze risico’s en de zaken vergoed die vergoed moeten worden.

De verkoper was overigens na 3 maand weer volledig inzetbaar.

20-05-2015

'T is schrapen in de WIA

Berooid zit hij thuis. Een uitkering van 5.320 euro per jaar, 420 euro bruto per maand. Op zijn 35ste had Erik zich opgewerkt naar een leuke positie en verdiende een mooi salaris. Vrouw, 2 kinderen, keurige woning en 2 auto’s. Zondag ’s morgens hardlopen, vaste prik. Ook die bewuste zondag. Na die zondag werd het nooit meer zo als het was. Er knapte iets. Dusdanig dat werken geen optie meer was. Dokter, ziekenhuizen, bedrijfsartsen, alternatieve helers, niets hielp. Zowel zijn werkgever als hijzelf investeerde fiks in zijn herstel. Niets hielp. Pijnlijk was ook de terugval van 30% in zijn inkomen na 1 jaar ziekte. Zijn werkgever betaalde het eerste jaar
100% door en het 2e jaar 70% conform de cao. 



Na bijna 2 jaar ziekte werd de WIA aangevraagd. Eigenlijk had Erik geen idee wat dat betekende. Hij had nog steeds de moed niet opgegeven en rekende op herstel. Zijn LGU zat in ieder geval goed vertelde de casemanager hem. LGU? Loon gerelateerde uitkering. Op grond van zijn arbeidsverleden en zijn leeftijd van 35 jaar, had Erik 17 maanden lang de zekerheid van een inkomen van 70% van zijn laatst verdiende loon.

De verplichte WIA keuring bij het UWV was een koude douche. IJskoud. Erik werd voor 50% afgekeurd en viel , net als de meeste mensen, onder de categorie 35-80% arbeidsongeschikt. Niemand had Erik verteld dat na de LGU-periode een inkomenseis geldt om aanspraak te kunnen maken op een loonaanvullingsuitkering die net zo hoog is als de LGU. Hiervoor moet Erik tenminste 50% van de vastgestelde restverdiencapaciteit uit arbeid verdienen. Dat lukte maar niet. Erik zakte terug naar een uitkering van 35% van het minimumloon. € 420,- bruto per maand. Onder bijstandsniveau. Erik mocht zijn zuurverdiende huis gaan ‘opeten’. Een bijstandsuitkering kreeg hij niet.

Het zou anders zijn geweest als Erik volledig was afgekeurd, dat wil zeggen voor 80-100%. In dat geval was er niet zo’n enorme teruggang in zijn inkomen geweest. Hij had dan namelijk ook na de LGU periode een uitkering gekregen van 70% van zijn laatst verdiende inkomen. 
Was hij daarnaast ook nog eens duurzaam arbeidsongeschikt bevonden dan was deze uitkering zelfs 75% geweest tot aan de AOW leeftijd.  

Erik is geen uitzondering. Wij merken dat werknemers de financiële risico’s van de WIA niet kennen. Ook de werkgever is zich hier vaak niet van bewust. Onze casemanagers kunnen zowel werkgevers als werknemers voorrekenen wat de financiële consequenties kunnen zijn.

En Erik? Erik krijgt het niet alleen warm van de felle voorjaarszon.

22-09-2015

Vluchtelingen of gelukzoekers?

 In 6 minuten wijzer?! #dtv

 

24-12-2014

Taalpurisme

Het is iets van het laatste jaar. Althans, het valt me sinds ruim een jaar op. Beter gezegd het stoort me. Als echte Tukker ben ik absoluut geen ster in de Nederlandse taal. Helaas zie ik dat ook terug in mijn kinderen ondanks alle aandacht die we eraan geven. Continue de uitdaging van het duel der letteren door de moeizame vrijpartij tussen het opstandige dialect en het machtige ABN. 



Zelf ervoer ik mijn woordenschat ook als problematisch. Iets waarin ik me tot op de dag van vandaag in probeer te ontwikkelen. Afgelopen week heb ik dit natuurlijk ook geprojecteerd op junior. We hebben elk een woord gekozen en via internet de betekenis opgezocht. We moesten er hartelijk om lachen. Volgende week weer dus. Samen (op)groeien!

Hij en zijn vriendjes zitten sinds kort op Instagram. Au, wat maken ze veel fouten. Ieder zijn of haar eigen ‘slang’ versie van het Nederlands. Stoere taal, populair en vooral niet anders dan de rest. De hele duvelse bende schrijft alles vol met fouten in een nieuwe vorm van onze taal. Instagram Nederlands? Hoewel op Messenger en de APP  is het niet anders. Nieuw Nederlands voor tieners? Laten we het een naam geven. Hokje erom.

Waar ik me aan stoor? Aan het populistische schrijven, de verkleiningen en de foute schrijfwijzen van hoe je zaken zegt. Het verkleinen van de voetbalclub Dos tot Dosje. Je vriendin van 50+ me meisje noemen en proberen te rappen in schrijftaal. Doe het dan leuk! Trijntje moest aan zanger Pharrel haar naam uitleggen: Little train. Top.

De helden van mijn zoon zijn met name voetbalsterren. En deze briljante Neder- en medelanders blinken ook niet uit in onze mooie taal. Met in de spits Van Persie die in een onnavolgbare ‘gangsta’ taal, zijn Nederlands ten gehore brengt. Hij puft, verkleint en slikt worden uit en in om ons voor de zoveelste keer uit te leggen waarom het weer niet lukte in het Nederlandse Elftal. Zelfs rapper in Spe Elvis Manu is vergeleken bij vele spelers zoals Van Persie een taalpurist.

Gelukkig zijn we de toppie fase van Inge de Bruijn voorbij, maar deze fase is schadelijker. Duurzamer ongeschikt voor onze eigen jonge helden. Helden die straks geen idee meer hebben hoe ze foutloos Nederlands moeten schrijven. Ze doen alles toch foutloos? Inderdaad. In hun nieuwe Nederlands. Bah. 

26-10-2014

Nieuwe perspectieven op werken

Je bent op je creatiefst als je vijf bent en op je achste is dat al gehalveerd. Op je 44ste bereik je de
status van terminale serieusheid. Gaat werken nu over mij als individu of over mij als onderdeel van
'het' collectief?



 

20-10-2014

Winnen is belangrijker dan deelnemen!

 

 

11-06-2014

Als de motor hapert!

Rob, een goede vriend van mij, is 37 jaar en heeft last van zijn rug. Hij moet nog zon dikke dertig jaar werken, maar heeft serieus last van zijn rug. Die tijd kan hij volbrengen, maar niet zonder slag of stoot.

Wekelijks traint hij onder begeleiding zijn buik- en rugspieren. Ook squatten met ruim 70 kilo: drie series van elk vijftien keer. Hij is zo sterk als nooit tevoren en ook erg fier daarop! Doet hij al deze inspanningen niet, dan krijgt hij uitstraling in zijn linkerbeen. Dat beperkt hem in zijn doen en laten. Ook in zijn werk. Tot op vandaag heeft hij echter nog nooit een dag verzuimt. 

Zakelijk zit hij langer dan gemiddeld in de auto. Te lang soms. Alles waar 'te' voor staat is niet goed, dus ook dit niet. Nu mocht hij recent van zijn werkgever een nieuwe auto uitzoeken. Zo
n ding waar je in een leren zetel binnen zes seconden naar de 100 spurt. Een rappe bak.

Nu kennen auto
s een steeds langere levensduur, betere motoren en duurzamere materialen. Maar is dat ook zo bij mensen? Hoe goed zijn onze motoren eigenlijk? Hoe goed is ons materiaal? En wat is de gemiddelde zakelijke levensduur van een mens? 

Wat voor je auto geldt, geldt ook voor jezelf. Als de motor hapert, is er maar een devies: draaien moet ie! Zo goed mogelijk. De bereidheid om dat te realiseren is groot, de reden van hapering vervaagt en de kosten worden minder belangrijk. Doorgaan tot aan het pensioen. Zo optimaal mogelijk. 

Hoewel, kosten minder belangrijk? De kosten van zorg lopen fors op bij gebreken. 
Zo ook in het geval van Rob. De persoonlijke begeleiding is duur. Wie betaalt die rekening? Robs werkgever, Rob zelf of elk een deel? Hoe zou jij als werkgever of leidinggevende van Rob hiermee omgaan? Geef je hem de ruimte om te werken aan zijn inzetbaarheid? Hoe vul je zijn omgeving in om toe te zien arbeidsvreugde en productiviteit? Heb je Rob überhaupt al gesproken?

Het werk gaat door voor Rob en jou. De motor hapert, maar Rob weet zeker dat hij hem aan de praat houdt. Rob kan het echter niet alleen.

 

01-06-2014

Confectiekoppen

Ik had ooit drie collegas die ik ontzettend slecht uit elkaar kon houden. Hetzelfde haar, dezelfde kleding en hetzelfde gedrag. Ik sprak gekscherend over ze als de gereformeerde hardrockclub. Onopvallende heren, grijze muizen, van wie je vermoedt dat ze stiekem graaien onder de gordel.

 



Iedereen herinnert zich het kapsel van Jan Peter Balkenende. Bloempot erop, het scheerapparaat eromheen en klaar. Precies, dat kapsel. Het doet me erg aan de Veluwe denken. Is Staphorst trouwens nog Veluwe? Als maar genoeg mensen naar die kappers gaan, dan is variëteit lastig en blijft het kapsel in ieder geval in leven. Niet willen opvallen, zwart is de mode en praten als ze je niet horen. Herkent u ze inmiddels?

Recent was ik bij de plaatselijke kringloopwinkel. Door mijn verhuizing had ik spullen over die ik daar inleverde. Eerlijk gezegd was deze dichterbij dan de plaatselijke vuilstort. Eenmaal binnen verwonderde ik me over de prima spullen die daar stonden. Niet even actueel, maar kwalitatief prima. IKEA plus zeg maar. Toen wist ik het opeens: hier gaan onze potkapseltjes kleren halen. Dit is hun lokale herenmodezaak. Ik vroeg me al af waar die blokjescolberts en grijze broeken vandaan kwamen.

Los van de onderlinge overeenkomsten vormen de heren ook een sterke eenheid. Je komt er verrekte lastig tussen. Ze zijn erg close. Privé, maar ook zakelijk. Ze spelen elkaar als gelijken de zakelijke bal toe en schakelen alleen buitenstaanders in als het echt moet.

Nu is er wel een verschil binnen deze groep heren. De echte kerkgangers zijn de SGP- of de CU-aanhangers. De wat lossere gelovigen kiezen CDA. Over de de standpunten van de eerste twee kan ik kort zijn. Een conservatievere lijst bestaat er niet. Vooral geen veranderingen.

Waarom de bijbehorende vrouwen altijd te dik zijn, niet sporten en de lokale stoffenhal leegroven voor de lange rokken blijft mij overigens een raadsel. Angst om anders te zijn? Angst voor het nieuwe?  

In dat kader kijk eens naar "Houdt god van vrouwen" (https://www.youtube.com/watch?v=LeDbu4Tu_Ho)

31-03-2014

Leidinggevende in de lead!

“Wij willen graag de regie van verzuim bij de leidinggevende beleggen”. Deze vraag bereikt mij de laatste tijd vaak. Ik wil u niet teleurstellen, maar dat wilt u niet.  



Mensen moeten doen waar ze goed in zijn en ervaring helpt om dat nog beter te doen. Als leidinggevende heb je te zorgen voor continuïteit van je afdeling/ bedrijfsonderdeel.  Om zoveel mogelijk te doen met de aanwezige middelen. Een ziekmelding is daarbij lastig.

Ziekmeldingen komen gemiddeld in Nederland minder dan 1 keer per jaar per medewerker voor.  Het leeuwendeel van verzuim is van korte duur; tussen de ruim 10% duurt langer dan twee weken, na twaalf weken is nog maar een paar procent ziek.

Medewerkers moeten volgens de Wet Verbetering Poortwachter binnen 6 weken naar de bedrijfsarts. Deze specialist zal zonder gerichte vragen niet het gewenste antwoord kunnen geven. Binnen 8 weken moet het plan van aanpak worden opgemaakt samen met de werknemer.  Dit is het spoorboek naar duurzaam herstel.

Als je 25 medewerkers hebt dan heb je ruwweg 20 ziekmeldingen per jaar; ruim 1 melding per 2,5 week. 1 of 2 keer per jaar komt er een medewerker bij de bedrijfsarts aan wie je de juiste vragen moet stellen voor een antwoord waar je daadwerkelijk mee uit de voeten kunt. En voor 1 werknemer moet je dan een plan van aanpak maken conform de daarvoor geldende eisen.

Leidinggevenden kun je niet snel leren hoe je de juiste vraagstelling moet formuleren om het gewenste antwoord te krijgen, en om op de juiste manier het plan van aanpak samen met de werknemer in te vullen. Een opgeleide medewerker P&O die het ook voor andere afdelingen binnen de organisatie moet doen of een getrainde casemanager die het voor meerdere bedrijven doet zijn daar bedreven in, ervaren. Dat geldt ook voor een deskundigen oordeel, arbeidsdeskundigenonderzoek e.d. Getraind en ervaren binnen de wettelijke kaders.

De “lead” ligt dus bij P&O indien zij getraind en ervaren zijn met deze zaken, dan wel bij de extern ingeschakelde casemanager. Deze laatste kan ook prima als coach P&O en/of de LG assisteren en pas na het kort verzuim de regie overnemen.

En de leidinggevende? Die moet in de lead zijn bij het verzuimgesprek en het herkennen van dreigend verzuim. Daar ligt zijn focus en daar moet op getraind te worden. Actief beleid op de melding betekent weinig kort verzuim, actief beleid op preventie betekent weinig verzuim. Zet leidinggevenden in hun kracht en laat ze excelleren bij preventief en kort verzuim!

04-02-2014

Hup Jan Kees!

Het kon niet op, dat weten we inmiddels. 6 tot 7 keer het salaris als hypotheek. Waar nodig zonder aflossing. Bank en consument deden het! Want, we vertrouwden de politiek. Anno 2014 is de financieringsluchtbel doorgeprikt, het vertrouwen weg en de pijn voelbaar. 



Dat de huizenwaarde lager is, treft o.a. de scheidende gezinnen die moeten verkopen. De rest kan wel even een pas op de plaats maken. Het krijgen van een hypotheek is wel lastiger. Meer eigen geld, dan wel meer lasten door verplicht aflossen is de regel. De bouw verkeert in zwaar weer en wordt daar niet mee geholpen! De rentes zijn extreem laag, de bouwers hebben werk nodig en de overheid (inmiddels zijn de banken ook grotendeels overheid) trekt de teugels van het financieren aan. Logisch?

De hypotheekrenteaftrek is niet langer houdbaar! Dat is waar, maar een overgang van enige jaren voordat we de midden en onderkant van de markt treffen zorgt er in ieder geval voor dat we gaan kopen. Als de overheid de financieringsteugels laat vieren.

Ik ben niet zo groen als gras, vind groen slechts mooi op een Kawasaki, maar zou toch graag Jan Kees met een paar ondernemende vrienden het stuur in handen willen geven. Om als een soort Monti de impopulaire maatregelen door te voeren, maatregelen die de Nederlandse economie duurzaam gaan helpen en geen “geRutteriseerd” polderbesluit tot uitvoer brengend. En hoe we Jan Kees gaan belonen? Hij gaat 3x de Balkenende norm verdienen. Hij verdient het voor ons allemaal terug!

Als ie klaar is en de economie weer draait dan krijgt hij nog 2 casussen. De eerste betreft de mobiliteit. We knallen van elke landelijke euro 90% in het westen. Het alternatief: 90% in de rest van Nederland om dat duurzaam te ontsluiten en bedrijven dus niet door te laten urbaniseren. Dat kan hij gaan onderzoeken en aanpakken! Als tweede onze zorg. Woeker-verdiensten door (tand)artsen die mensen helpen in hun praktijken en ziekenhuizen tegen tarieven die niemand nog snapt binnen organisaties waarvan niemand weet hoe ze werken. Deze effectiviteitsslag van Jan Kees zal ons allen verblijden! Hup Jan Kees.

17-09-2013

De rede van de vicieuze cirkel

Hij zei het niet! Ik twitterde dat ik benieuwd was hoe Willem de 9,25% werkloosheid zou uitspreken. Ik heb het hem niet horen zeggen, misschien was ik druk met het wegdrukken van telefoontjes… het was een rappe troonrede!

In een kort tijdsbestek passeerden feiten & fictie de revue. We moeten bezuinigen en niet zo weinig ook. Dat vergt ondernemerschap, leiders hebben we nodig. Ik herinner me het relaas van drie ondernemers in de Telegraaf van zaterdag, leiders die slechts duidelijkheid wensen en dan de gashendel opendraaien. Den Haag lijkt ver weg.

Ik hoor het Wiegel nog zeggen; “dan moeten we allemaal maar een stapje harder lopen”. Dat doen we nu ook! Het bedrijf krijgt meer lasten om de oren, moet meer winst maken en neemt afscheid van kosten; ook personeelskosten. Wachtrijen bij het UWV.

Als directeur van een mooi bedrijf met ruim 8.000 klanten heb ik recent vele faillissementen gehad. De “regelingen” blijven binnenkomen. Ik heb prima zicht op de ontwikkeling van het personeelsbestand binnen onze populatie. Ik zie de sterke afname van personeelsleden. Als ik dat afzet tegen de stijging van de werkloosheid hou ik een gigantisch gat over.

Ze worden ZZP’er? Dat kan ook met een uitkering. De WW wordt beperkt tot maximaal 24 maanden en dan rest de bijstand. Het maximale haalt echter de gemiddelde werknemer niet. Mag ik concluderen dat niet de WW het potje ex-werknemers bevat, maar de bijstand? Vreemd dat de werkloosheid % zo langzaam oploopt. Telt de groter wordende bijstandspot niet mee? Zijn startende ZZP’ers niet werkloos? Als de bijstand toeneemt en de gemeenten moeten de bijstandsgenieters gaan “plaatsen” dan hou ik mijn hart vast.

Dat ambtenaren niet kunnen ondernemen blijkt nu des te meer. Verzuim konden ze niet managen, de WIA niet en nu ook de Ziektewet niet. “Beste ondernemers, wij maken er een bende van, regelt u het maar”. Zo komt het over. De gemiddelde ambtenaar mag blij zijn met de politiek, anders zou de bijstand overstromen.

Toen Pim “uw baan staat op de tocht” schreef had hij vast iets anders voor met de ZZP’ers, de BV ikjes. En wat doen we nu? We flexibiliseren arbeid niet, we gaan flexwerkers juist beschermen! Zullen we de belastingen verhogen om de werklozen te betalen en gaan bedrijven dan weer saneren. Hoeveel werklozen kan een werkende dragen. Zijn de grenzen trouwens al dicht?

9,25%, hij dacht het vast!

01-04-2013

Vitaal Cluppie?

Vitale medewerkers presteren beter! Hoe je ze dan vitaler krijgt hoor ik je denken? Inderdaad, primair ligt die verantwoordelijkheid bij de werknemer zelf. Er zijn legio mogelijkheden die je als werknemer kunt aangrijpen om vitaal te blijven of te worden. Maar doe je dat als medewerker ook?



De zaterdagcompetitie bij voetbal stimuleert de vitaliteit of de zoveelste blessure is een feit...? Een blessure leidt tot verzuim, kosten voor werkgever? Werkgevers stimuleren het bewegen, maar om nu telkens de tol te betalen…

Stilzitten is ook geen optie. Recent TNO onderzoek wijst uit dat wij te veel op ons achterste verblijven. Een half uur per dag; u herinnert zich de reclame op TV en de borden vast nog. 30minuten…. Minder dan de helft van de jeugd haalt de norm. Ook bij volwassen voldoet 55 procent niet aan deze standaard. 

De jeugd heeft de toekomst? #fail! De jeugd zit gemiddeld 5,9 uur per dag stil, een vol uur meer dan onze 65-plussers. Als vitaliteit staat voor de mate waarin iemand krachtig en energiek is, zijn onze overwegend grijze medelanders een stuk vitaler dan onze toekomst! Zorgelijk, alle beweging stimulerende programma’s ten spijt.

Als ondernemer heb je invloed op de leefstijl van je collega’s. Naast kostenverslindende programma’s zijn er praktische & doeltreffende wegen die leiden naar Rome.  De overheid heeft zeker ook invloed door de regelgeving. Het verplichte periodiek medisch onderzoek, gericht op risico’s in het werk (PMO - ruwweg eens per 4 jaar), biedt de ondernemer inzicht in de vitale welstand van zijn menselijk kapitaal.

Veel ondernemers laten hier een wezenlijke kans liggen. De mate van stimulatie en voorlichting over de PMO door de onderneming verhoogt het percentage deelname aan
dit, voor de werknemer niet verplichte, onderzoek. Door het te zien als last, realiseer je een lage deelname (voornamelijk de gezonde collega’s nemen deel) en zijn de uitkomsten onderneming breed niet representatief.

Eventuele vervolgacties om de vitaliteit te stimuleren is dan schieten met hagel. Het stimuleren van deelname aan een PMO biedt je een representatief beeld van de vitaliteit binnen uw onderneming. Door hier gericht aandacht aan te geven en een
vervolg in te zetten (het leeuwendeel van de kosten heb je reeds gedragen) ben je gericht bezig met de vitaliteit in je bedrijf.

Staat de PMO nog niet op de (verplichte) agenda is het stimuleren van medewerkers door 10.000 stappen per dag te zetten een motivatie verhogende activiteit. Door de eenvoud is het laagdrempelig en iedereen kan meedoen (blessurevrij). Strijd met afdelingen of locaties tegen elkaar, tegen de buurman of de concurrent. www.mkbvitaal2013.nl

07-02-2013

Big business!

Ik vertelde reeds eerder dat ik inmiddels op mijn leeftijd de eerste gebreken ervaar en aan het promoveren ben tot forse zorgconsumeerder. Zo ook bij mijn tandarts. Overigens heb ik dat op voorhand ter waarde van maximaal 500 euro ingekocht bij mijn zorgverzekeraar. Toevallig rijdt hij dezelfde auto als mijn dokter, maar is meer ondernemer. 3 behandelkamers, 3 blonde assistentes die de (deel)behandelingen doen en hij wurmt zich een paar keer per uur door de kamertjes.



Nadat ik eerder een aft verwarde met een zere kies, was het recentelijk toch “jackpot” bij deze vriend. Op zijn manier murmelde hij iets over 2 kronen, een brugje en op termijn wat facings of toch direct wat extra kronen. Hij zij het net hard genoeg dat ik het hoorde. En nu moet u weten, ik tel nogal graag. Geen idee wat een kroon en brugje kost, maar kwam in mijn imaginaire rekenmachine tot een goede 2.500 euro. Op mijn vraag wat het ongeveer ging kosten kreeg ik pijnlijk gelijk, ach zo’n 2.500 euro dus.

Ik moet er gewoon voor werken, dus mijn kortingsvraag was geen vreemde mijns inziens. Druk op zijn horloge kijkend (…hij moest naar kamer 3) gaf hij aan dat de prijzen toch redelijk vast stonden. Een kroon was ruim 400 euro per stuk en tja, dat was gewoon niet anders. Niet gerust zijnde op een goede afloop bezien zijn drukte, vroeg ik om een offerte. Die had hij toch net gegeven? Dat kan, maar ik zie het graag even op papier.

Het duurde even (exact 3x nabellen en 2 e-mails) maar ik kreeg de offerte; 2.680 euro. Tja, die 2.500 euro was ongeveer i.d.d. Ong. 7% extra misschatting, rap verdiend? Met een budget van 500 euro dus nog een leuke eigen bijdrage. Niet zeuren, ik wil het gewoon goed in orde hebben, dus doen. Dat dacht ik aanvankelijk. Een week later bedacht ik me, ga eens rondbellen. Binnen exact 20 minuten had ik een andere tandarts en een fors betere prijs.

Overigens zijn de prijzen per 1-1 wel vrij, maar bel maar eens een tandarts en vraag om een mail met de prijslijst. Een verzoeking, marktwerking? Daarnaast sturen ze, zonder vragen, de nota’s zelf door aan de verzekeraar en die regelt het verder. En wie controleert de prijs dan…?

’s Avonds, ik had per slot van rekening geen acuut probleem, even de kroeg in en op hoog niveau deze casuïstiek besproken.  Richard, eind 30 had nog ’n adresje. Dat klonk me te vaag, maar ik genoot van de discussie van de inkoop van de tandarts. Dante was gewoon goed verzekerd en had er minder mee, ook helder. Bij Dat adresje van Richard moest je overigens niet vragen naar de herkomst van de kronen. Moet dat dan, dacht ik? Dat waren namelijk Turkse of Chinese. 

De volgende morgen ging ik mijn bevindingen delen met mijn tandarts. Naast de prijsdiscussie toch ook even het “made in China” besproken. En verrek, draaien, draaien. Het was i.d.d. geen “made in Twente” maar “made in Verweggistan”. Als ik dat niet zou willen zou de prijs wel ruim 10% duurder zijn.  Lekker efficiënt; 3 kamertjes & inkopen in Verweggistan. Voorkomt vast ook doorwerken tot zijn 67ste.

Mijn nieuwe tandarts stuurt me naar de tandenmakers in Twente om de kleur te testen, heeft voldoende tijd voor me, geen 3 kamertjes en beantwoordt ook de financiële vragen tot in detail. En ja. Het kost me aanzienlijk minder.

15-01-2013

Veteraanbod!?

Ik was 36 jaar oud toen ik me net een kleine raceauto waande. Samen met 6.000 deelnemers reden we de 24uurs van LeMans op inlineskates. 600 teams van 10 rijders. Een waanzinnige ervaring!

Nu heb ik niet veel met Fransen. Helaas was ik de enige van ons mixed ensemble die “la
langue de l’amour ” nog enigszins verstaanbaar uitsprak. Qui HollandaisNa het overleggen van de doktersverklaringen moesten we onze leeftijd invullen. Categorie veteranen. Alsof we de meest wrange wijn door moesten slikken keken we. Veteranen? Wat dachten die mafkezen, dat we bejaard waren?



Nu 7 jaar later heb ik als 40-plusser nog steeds niet het idee een veteraan te zijn. Tuurlijk, ik heb meer ervaring maar heb zeker nog niet de wijsheid in pacht. Ik ben in de bloei van mijn leven en heb een mooie mix tussen ambitie en ervaring. Of mijn opdrachtgever dat ook zo ziet, geen idee eigenlijk.

Inschrijven bij een opdrachtgever/ werkgever is vergelijkbaar. Gelukkig word je dan niet met 35+ een veteraan. Of toch? Willen we louter rappe jongeheren/ dames en accepteren we de mindere ervaring en prefereren we de looks en snelheid? In mijn metier (rotfrans) is het “inschrijven van personeel” de start van een goed huwelijk. Verzuim start bij het aannemen van personeel.

In de ietwat hippere teksten wordt personeel aangeduid als human capital. Bij het kopen van een woning beding je de beste rente en overige voorwaarden. Doe je dat ook bij je personeel? Het beperken van je schadelast door verzuim zit in die voorwaarden.

Toegegeven, je mag niet zo veel vragen. En dat verergert. Per 1 januari mag je bijv. pas na 2 maanden (de maximale proefperiode) vragen naar een Wajong verleden. Vergeet de subsidieaanvraag dan niet! Wat wel mag? Sport je actief? Rook je, drink je alcohol? Ben je gescheiden? We vragen er op los. Ben je wel eens langer dan een week afwezig geweest zonder reden? We doen maar.

Tja, en bij die echte veteranen vragen we nog meer! Die moeten een beetje bij de tijd zijn, geen krakkemikkig fysiek gestel hebben en een beetje rap van geest zijn. Geen ouwe lullen hier. Dat past niet. Het voordeel? Los van de ervaring, weinig ziekte-dagen, geen gelul over zwangerschappen, weinig ge-job-hop etc, is een veteraan een no trouble alternatief voor de jonge stampertjes die steeds meer willen om uiteindelijk in Cap Gemini tarieven te belanden.

En wat mag u dan niet vergeten? Referenties navragen! Niet enkel aan de veteraan zelf, die zijn altijd positief. Beperk uw schadelast, bellen dus! Beding wel de beste voorwaarden voor die bak kennis en ervaring!

07-08-2011

We zijn "ziek" en moeten veeleisend helpen!

“Ziek”, noemde Ruud Lubbers Nederland 21 jaar geleden. Zijn we in 2 decennia beter geworden of is de koorts toegenomen? Volgens de media is dat het laatste; "Aantrekkende arbeidsmarkt zorgt voor toename ziekteverzuim". Een enorme contradictie; een aantrekkende markt en we melden ons weer massaal ziek.

Helaas is het zo. Ons land wordt wereldwijd geroemd om haar kennis inzake de reductie van ziekteverzuim. Helaas zijn wij de psycholoog die zelf kampt met de eigen problemen.

Stel, je brengt je auto naar de garage. Een onduidelijk getik baart je zorgen. De autodokter, een druk man in een met olie besmeurde jas, sjokt om uw auto heen. "Inderdaad hij loopt niet lekker, tja... bel me over 6 weken maar voor een diagnose...". Een slechte autodokter? U wilt eerder worden geïnformeerd?

Waarom gaan we dan wel zo om met ons (verzuimend) personeel?! De meeste leidinggevenden wachten tot de 6e week met het inschakelen van een specialist zoals bijvoorbeeld een case manager of bedrijfsarts. “We volgen wat er in de wet staat, iets met verbetering poortwachter?"

We sluiten tegenwoordig overal periodieke overeenkomsten voor af. Voor de auto is er een APK. Voor computers, gebouwen, de verflaag van ons huis en de HR ketel. Hopla, allemaal in een onderhoudscontract. Zelfs ons koffiezetapparaat krijgt periodiek onderhoud. En ons menselijke kapitaal, ons personeel? Die stimuleren we niet voor onderhoud, die repareren we liever pas als de jubeltenen en loopneuzen tot verzuim leiden.

De oplossing ligt juist in die menselijke APK. Een onderhoudscontract voor medewerkers, ook in de relatie tussen werkgever en werknemer. Een verbintenis waaraan van twee kanten wordt gewerkt. Ik, als werkgever help jou (veeleisend) en vervolgens kom jij, als werknemer, in actie. Dit omvat preventieve acties als een bijvoorbeeld een PMO door de werkgever, maar ook actieve participatie door werknemers. Benut bijvoorbeeld de periodieke health check uit de eigen, veelal collectief via de werkgever afgesloten, persoonlijke ziektekostenverzekering.

De werkgever laat zich bij staan door diverse partijen in dit proces, o.a. de casemanager, de bedrijfsarts, de leidinggevende, de HRM-er en evt. de verzekeraar. In theorie hebben ze allemaal hetzelfde doel; optimale inzetbaarheid. Actief periodiek onderhoud van het menselijke kapitaal en actief werken aan inzetbaarheid bij uitval in elke vorm. En ja, dat is vanaf dag 1 van verzuim. De basisafspraak is helder; de werkgever/ leidinggevende helpt de werknemer en verwacht van hem/haar actie.

Daadkrachtiger aanpakken van verzuim; kies een aanpak die aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Zijn er in deze aandachtspunten? Deelnemers in dit proces die bang zijn dat de ander hen niet meer lief vindt? Hen help ik graag: "hoe lief is het om een collega te laten zwemmen in onduidelijkheid en vaagheid?" Wees duidelijk, geef het doel helder weer en eis actie. Uiteindelijk is ons doel eender; optimale inzetbaarheid.

Daadkracht die leidt opdat de “nieuwe Ruud” met gepaste trots spreekt over gezondheid.

21-06-2011

Graag een medewerker eigen regie...

Wie werkt krijgt geld! De wetgeving over beloning is verre van onduidelijk. Een uitzonderzing hierop is ziekte. Maar wie bepaalt nu of je niet kunt werken? Ziek zijn en/of ziek voelen is inderdaad van de werknemer; het wel of niet kunnen werken van de leidinggevende.

Binnen de term "ziekte" zit veel wederzijds ongenoegen, wantrouwen. Een medewerker met een gebroken been bleef eerder thuis. Tegenwoordig is deze medewerker ziek, maar wel in staat te werken. Indien nodig aanpast.


De focus op de korte termijn ziekte is groot. Leidinggevende zijn over het algemeen prima in staat kort verzuim onder controle te krijgen en houden. Daar waar dit niet het geval is worden verzuimboeren ingeschakeld om die rol adequaat te vervullen. De langdurige zieken baart ondernemend
Nederland de meeste zorgen.

Nederland is gelukkig minder ziek dan enige jaren geleden. De huidige tijd van laagconjunctuur draagt additioneel bij aan een lager ziektepercentage. Van de ruim 4% gemiddelde ziekte in Nederland is bijna driekwart langdurig ziek.

De roep om actief aan preventie/ vitaliteit te doen is groot. Ondersteunende onderzoeken onderbouwen de proposities van dienstverleners op voornoemd vlak. De hoge mate van aandacht voor het welbevinden van de medewerkers druipt van de voorstellen af. De investeringen in vitaliteit is echter slecht te kwantificeren voor ondernemers; wat levert het me op?

Daarnaast worstelen ondernemers met de vraag hoever ze moeten gaan met het acteren op de scheidslijn van zakelijk en prive. Elke ondernemer begrijpt dat hij verantwoordelijk is voor een gezond klimaat op de werkvloer, niet in de laatste plaats geholpen door vele regelgeving en verordeningen. Mocht hij dat nog niet snappen, dan weet de spiegel raad.

Maar stel dat dat is verzorgt, waarbij de wergever beseft dat een groot deel van de tijd van iemand zakelijk wordt besteed? Waar ligt de verantwoordelijkheid van de werknemer dan? Belangrijke tendensen in ziektes als obesitas maar ook omgevingsfactoren als de vergrijzing dienen niet te worden onderschat. Maar is de vraatziekte en/of onderhoud van het roestende lichaam gedurende het ouder worden het probleem van de werkgever, of kent de werknemer eigen regie.

Werknemer willen vrijheid inzake hun eigen welzijn. Je ziet het ook bij ZZP'rs. De zelfstandigheid wordt gekozen, niet om vervolgens weer vast te zitten aan allerlei collectiviteiten. Mensen willen niet gedwongen worden. Zodra echter de arbeidsproditiviteit in het gedrang komt en de taken waarvoor de beloning wordt gegeven niet meer of minder snel worden uitgevoerd is bemoeinis van werkgever op zijn plaats. Mocht de verminderende arbeidsproductiviteit worden veroorzaakt door de werkomstandigheden ligt de verantwoordelijkheid bij werkgever. Wordt het veroorzaakt door de omstandigheden van/ bij werknemer heeft werkgever wel degelijk een belang. Dan is er een acute hulpvraag om medewerker te ondersteunen naar de afgesproken arbeidsproductiviteit.

Als de hulpvraag komt, moet niet worden verzand in (ontwikkel)adviezen, maar in concrete direct toepasbare zaken die de medewerker handvesten biedt. Zonder ingewikkelde studies durf ik vanuit een stuk ondernemerschap te stellen dat een gezond beleid, met gezonde medewerkers direct bijdraagt aan winstoptimalisatie.

Natuurlijk droomt elke werkgever van medewerkers die bewust leven en verantwoord met hun lijf en leden omgaan. Optimale eigen regie op de inzetbaarheid. Stimulatie voor mensen die zo leven kan ook gevonden worden door flexibilisering van de zorg; minder kosten voor eigen regie medewerkers. De rol van en kansen via de zorgverzekeraars is hierin dus een uitdaging. Mocht u er met uw medewerker of werkgever niet uitkomen,
dan hoor ik u graag.

05-11-2010

De Arbodienst

Rob,
Mooi. Laten we de boodschap verkondigen en de leidingevenden/ ondernemers helpen met onze raad en daad bij het duurzaam inzetten van alle medewerker tegen zo gering mogelijke kosten!
Rik

Rik,
Je doelt op loonopschorting, deskundigen oordeel door het UWV e.d. Hier ligt voor ons een rol. Deze kennis zullen we blijvend moeten delen.
Rob


Rob,
Eerlijk gezegd denk ik dat wel voor het leeuwendeel. Maar het zal niet voor een ieder even makkelijk zijn, dat verschilt per persoon. Dat heeft te maken het gedrag, zoals ziekte ook gedrag is. Niet een ieder kent ook consequenties en de te nemen vervolgstappen.
Rik

Rik,
De bedrijfsarts is de enige die feitelijk de-medicaliseerd; bepaald of iets medisch is of niet. Hij blijft echter adviseur, een zeer gewaardeerde, maar wel een adviseur. Dus de ontvanger van het advies is niet gehouden dat op te volgen. Het zal toch inmiddels bekend zijn dat de leidinggevende/ ondernemer altijd beslist of iemand komt werken?
Rik

Rob,
Inderdaad. Ziek zijn en/of ziek zijn is van de werknemer. Bepalen dat iemand niet kan werken is van de werkgever. Het lijkt erop dat menig werkgever, maar ook anderen, zich dat niet bewust zijn.
Rik

Rik,
Wellicht, we kennen inmiddels allemaal wel de voorname en dringend gewenste rol van de bedrijfsartsen, maar weten ook wie uiteindelijke beslist of iemand wel of niet kan werken.
Rob

He Rob,
Was me weer een warme maand, juli. Heb me toch enigszins verbaasd over de ophef van het FNV omtrent de brief aan de medewerkers van de Hema in Noord Oost Nederland. De wereld op zijn kop? Gr. Rik

Rob is AdviesTeamManager van ArboUnie in de regio Twente, Rik is directeur van mkbasics.nl, het onderdeel van ArboUnie speciaal voor het mkb. ArboUnie is de
grootste arbodienstverlener van Nederland met meer dan 100 locaties.